 |
O żmijach i złotym spichlerzu, czyli historia wleńskiego zamku. |
|
O żmijach i złotym spichlerzu,czyli historia wleńskiego zamku.
W krainie nad Bobrem życie spokojnie i dostatnie upływało a mieszkańcy czasem tylko narzekali na grasujące w okolicach zamku do smoków podobne, ni to węże, ni jaszczury, które ludziom płatały figle przeróżne; a to mleko z wiader wylały, a to kurze jaja podkradały, a narzędzia potrzebne w obejściu chowały, lecz największym utrapieniem było zboża przez nich wynoszenie. Jak się na jakiego gospodarza uwzięły to przez noc i worek żyta wynieść potrafiły. Książę jednak na skargi swych podwładnych był głuchy.
Pewnego razu, całkiem przypadkiem, rycerz z zamku w dalekie strony ruszający na tyłach warowni jamę niewielką zobaczył a z niej wypełzającego żmija dziwnego. Zaczaił się by przyłapać gada. Tuż po chwili żmij powrócił w pysku skorupkę jajka trzymał a w niej żyto przednie. Pochwycił rycerz miecza i zastawił nim wejście do jamy.
-A co ty wyrabiasz nikczemniku?!- powiedział do żmija- zboże chłopom kradniesz, zabawy i lekkiego chleba ci się zachciało?
-O nie mój Panie! – odparł wystraszony żmij- ja ciężko pracuję, znoszę przednie zboże do zamku i w podziemiach na złoto je ugniatam.
-Na złoto powiadasz?
-A tak na złoto, dla naszego króla. Jak mnie puścisz to cię złotym kruszcem obdaruję. Odparł żmij.
Rycerz zadziwiony puścił gada. Po chwilach paru ten powrócił i na powierzchnię bryłkę złota wyciągnął.
-Przyjmij Panie w podzięce to złoto, lecz przysięgnij wpierw iż tajemnicy dochowasz i nikomu o naszym spotkaniu nie powiesz?!
-Przysięgam. - Odparł rycerz i zabrawszy podarunek szybko się oddalił.
A gdy do kraju swego dotarł, licząc na zaszczyty, wprzódy do króla ruszył by o żmiju i złocie pod wleńskim grodem opowiedzieć. Król Wielki długo nie myśląc wojska kazał zebrać i na Wleń wyruszyć. Tajemnicze gady do królestwa swego przywieźć.
Tak to po tygodniach paru pod Górą Zamkową setki rycerzy stanęły. Oblężenie grodu trwało dni i nocy wiele, bo zamkowi ostro się bronili. Jednak wojowie z obcego kraju, warownię w końcu zdobyli. Odnaleźli też jamę ową, co to w niej żmije zboże ugniatały. Gady pochwycili i w klatkach pozamykali. Po czym, by wieść o złotym spichlerzu i dziwnych żmijach tajemnicą pozostała, na rozkaz wodza, zamek wysadzono.
I tak odjechali wojowie, królowi swemu zawieźć zdobycze. A na pamiątkę tej bitwy, na tarczach postać żmija wielkiego przedstawiają.
A w krainie nad Bobrem smutek zapanował. W walkach wielu dzielnych mężów zginęło, wiele wsi i miasteczek przy tym splądrowano, zamek zburzono i żmije porwano.
* * *
Tak to przez stulecia warownia w ruinie pozostawała, aż dopiero na przełomie wieków ostatnich z grodu Kraka badacza wielkiego sprowadzono, by spichlerz odnalazł. Prace z zapałem prowadzone szybko efekt przyniosły i wejście odkryły, jednak dalsza droga skałami wielkimi zagrodzona nie pozwoliła poszukiwań kontynuować. Kilka lat później od zachodniej strony próbowano drogę wyznaczyć i mury w tym celu rozebrano, jednak lita skała podziemia osłania. Tak więc wieść o jaskini w podziemiach choć już nie jest tajemnicą, to sam spichlerz nadal na odkrycie czeka.
Materiał nadesłany przez
© dr.marek@wp.pl
|
|
|
Komentarze |
|
dnia kwietnia 01 2009 13:07:57
Czy to prawda czy to bajka? Historyjka bardzo ciekawa. Zachęcam do częstszego pisania. Może turyści przyjadą w poszukiwaniu owej jamy? |
|
|
Dodaj komentarz |
|
|
Oceny |
|
|
Dodawanie ocen dostępne tylko dla zalogowanych Użytkowników.
Proszę się zalogować lub zarejestrować, żeby móc dodawać oceny.
Brak ocen.
|
|
|
|
 Gości Online: 2
Brak Użytkowników Online
Zarejestrowanych Użytkowników: 228
Najnowszy Użytkownik: beatka12321
|
|
|
|
